21 Mart 2016 Pazartesi

Korkuyorum...


Korkuyorum ve bu benim acziyetim değil, son derece normal duygularım çünkü kendimi hiçbir şekilde güvende hissetmiyorum.

Bu beni zavallı yapmaz, tedbirli yapar. (Bazı sosyal medya cesur yürekleri böyle düşünüyor, zavallıymışız, korkakmışız...)

Çocuğum var, korkuyorum...

Kendim için de değil korkum, çocuğum için, sevdiklerim için.

Oturduk, oturduk, oturduk pırıl pırıldı hava oysa ki, bahar gelmişti. Çocuk parka gitmek istiyordu ayakkabısını montunu getirip derdini anlatıyordu ben perdeyi bile açmak istemezken.




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

susma! konuş hadi anlat şeker insan :)